فداکاری فرزندان یا شکست سیستم؟
فرزندان والدین مبتلا به بیماریهای مزمن و خاص، علاوه بر نگرانی درباره سلامت والد، با فشارهای روانی، تحصیلی و اجتماعی قابل توجهی روبهرو هستند و بیش از همسالان خود در معرض اضطراب، افسردگی و احساس ناامنی قرار دارند. اگرچه بسیاری از این کودکان در نتیجه شرایط دشوار زندگی، مسئولیتپذیری، استقلال و تابآوری بیشتری پیدا میکنند، اما این ویژگیها لزوماً نشانه یک مسیر سالم رشد نیستند و گاه حاصل سازگار شدن با فشارهایی هستند که نباید در دوران کودکی تجربه شوند. در ایران نیز خانواده و باورهای مذهبی نقش مهمی در حمایت از این کودکان دارند، اما زمانی که خانواده به تنها منبع حمایت تبدیل شود، بخشی از بار مراقبت از والد بیمار بر دوش کودکان و نوجوانان میافتد. از این رو، بیماریهای خاص تنها یک مسئله پزشکی نیستند، بلکه پدیدهای اجتماعیاند که کیفیت مواجهه با آنها به میزان حمایت خانواده، جامعه و نظامهای رفاهی و درمانی بستگی دارد.
ادامه مطلب
